Anna i Tadeusz Inglot
zdjecie slubne


Zarys Dziejow Wsi Albigowa
1384-1990
Redakcja: Tadeusz Ulman

fragmenty z monografii dotyczacej Tadeusza Inglota...
Tadeusz Inglot (1914 - 1996) Biografia Tadeusza Inglota jest typowa biografia czlowieka urodzonego na wsi w bardzo licznej chlopskiej rodzinie. Byl jednym z 15-ciorga dzieci niezamoznego rolnika Antoniego i Katarzyny. Nalezal do pokolenia, które przyszlo na swiat w trudnym okresie wybuchu I wojny swiatowej. Urodzil sie dnia 24.I.1914 r. Warunki zycia w tej rodzinie nie nalezaly do latwych i prostych, a male gospodarstwo nie moglo zapewnic normalnych warunków egzystencji. Nieszczescia i choroby w sposób wyjatkowy przesladowaly te rodzine. Przy zyciu pozostalo tylko 5 dzieci. Wczesna smierc ojca zmusza Tadeusza do pomocy matce w prowadzeniu gospodarstwa i opieki nad pozostalym rodzenstwem. Szkole Podstawowa w Albigowej konczy w 1929 r. W trakcie nauki uzyskiwal bardzo dobre wyniki i na ten fakt zwrócil uwage ówczesny kierownik szkoly Boleslaw Stecki proponujac matce dalsza nauke Tadeusza w Gimnazjum w Lancucie. Nie mogla ona dojsc do skutku ze wzgledu na brak srodków pienieznych. Dla zdobycia srodków finansowych podejmuje równiez dodatkowe prace w ekipie budowlanej zajmujac sie obróbka drewna. Od 1933 roku przez kilkanascie lat pracuje na poczcie w Albigowej jako listonosz obslugujac rozlegly teren wsi i jej przysiólków. Poznaje dokladnie miejscowe srodowisko oraz warunki zycia wspólmieszkanców. W okresie okupacji w 1942 r. bierze udzial w nieudanej akcji ukrycia dzwonów przed ich wywózka do I Rzeszy. Czynne zaangazowanie Tadeusza Inglota w prace spoleczna mialo miejsce w latach 1947 - 1995. W latach 1947 - 1948 pracowal jako przewodniczacy Komitetu Elektryfikacji Wsi, a pózniej w latach 1957-1958, 1965-1968 jako czlonek Komitetów: Budowy Wodociagów, Budowy Domu Kultury, Gazyfikacji Wsi i Komitetu Parafialnego. Bral tez czynny udzial w pracach Rady Nadzorczej Spóldzielni Mleczarskiej, Zwiazku Kólek i Organizacji Rolniczych w Lancucie i byl wielokrotnym radnym Powiatowej Rady Narodowej w Lancucie i Gminnej Rady Narodowej. Posiadal talent i temperament dzialacza. Uwazal prace spoleczna za swoje zyciowe powolanie. Zawsze mial na uwadze w pierwszej kolejnosci interesy srodowiska w których zyl i pracowal. Dzialajac spolecznie stykal sie z ludzmi zaangazowanymi w sprawy lokalne, regionalne a nawet krajowe bedac zaproszonym jako rolnik-producent do prac w Krajowej Radzie Zrzeszenia Producentów Trzody Chlewnej w Warszawie. Posiadal wyjatkowa zdolnosc wzbudzania zaangazowania spoleczenstwa do prac potrzebnych rozwojowi swego srodowiska i stawal sie przez to lokomotywa ciagnaca wszystkie inicjatywy spoleczne. Uwazal, ze powszechna mobilizacja spoleczenstwa do rozwiazywania wlasnych problemów moze byc sila sprawcza wielu osiagniec gospodarczych. Posiadal dar przekonywania, a w swoich wypowiedziach byl zawsze wywazony, komunikatywny w logice akcentowania spraw waznych. Byl przeciwny wszystkiemu co opóznia postep spoleczny i potrzebe gruntownych zmian. Mial tez swiadomosc wystepowania wielu zagrozen. Przez swoja prace i poswiecenie stal sie zywym przykladem wspólodpowiedzialnosci za rozwój wsi i jej dalszy los. Zmarl 27.X.1996 r. i zostal pochowany na cmentarzu parafialnym w Albigowej. Za prace spoleczna otrzymal odznaczenia panstwowe: - Krzyz Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, - Krzyz Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, - Zloty Krzyz Zaslugi.